 |
|
|
|
|
|||||||||||
|
|||||||||||||||
|
contact: |
|||||||||||||||
 |
|||||||||||||||
|
|
|
 |
||
|
VERSLAGEN WINTER 2011/2012
We hebben onlangs weer de jaarlijkse bedankbrieven verstuurd aan onze donateurs. We hebben echter van sommige gevers geen adres. Ook hen willen wij langs deze weg graag hartelijk danken voor hun steun!
ACHTER DE SCHERMEN Het is de eerste keer dat ik een stukje voor de nieuwsbrief schrijf, en er is zoveel te vertellen. Achter de schermen ben ik wel altijd bezig voor Het Havenlicht maar dat merken jullie als lezers natuurlijk niet. Omdat ik dit zo een bijzonder verhaal vind, wil ik jullie deze keer dan ook mee laten leven in wat er gebeurde toen ik een vraag kreeg vanuit Suriname of we Franse bijbels hadden voor de daar tot bekering gekomen Haïtianen, deze mensen hebben erg weinig geld, iets wat zo wie zo al wat moeilijker ligt in Suriname. We sturen al jaren bijbels en soms kleding naar Suriname, maar dat doen we zelf en heeft niets met Het Havenlicht op zich te maken. Deze vraag kon dan ook niet door Het Havenlicht worden beantwoord immers de fondsen zijn voor de zeelieden. Dus eerst is er de vraag naar Suriname gestuurd om hoeveel bijbels het dan zou gaan, en er werd om 60 stuks gevraagd. Dit is best wel veel, en het zou privé moeten worden betaald, vanuit Suriname werd er al voorgesteld om daar limonade en koekjes te gaan verkopen om de kosten te dragen. Door hier met bevriende uitgevers te praten was er een voorstel voor een Franse bijbel a 7 euro per stuk, dat x 60 is met verzending een behoorlijk bedrag. Toch eens met een vriend gebeld, die contact heeft met een drukker en waarvan we soms de magazijnopruiming van bijbels krijgen. Er bleek inderdaad voor ons een twintigtal dozen te staan. Onze vriend belde me op en vroeg hoeveel Frans ik nodig had en ik vertelde hem er wel graag zo´n 60 te willen hebben. Uiteindelijk bleken er ruim 80 in de voorraad te zitten. Lieve mensen tot nu toe hebben we nooit zoveel Franse bijbels gekregen, wel een keer Franse zangbundels, die overal maar ook naar Suriname zijn verstuurd. Nu kwamen er meer dan we op dat moment nodig hadden. Onze God wist dit al voor dat ik er om vroeg. God is goed! Yvonne van Zuilekom AMSTERDAM Zeelieden van de Seychelles eilanden (Indische Oceaan), Filippijnen, India, China, Angola, Zuid-Korea, Portugal, Grieken-land, Letland, Polen, Birma, Rusland, enz., enz. Ja, wij mochten weer zeelieden afkomstig uit alle windstreken bereiken, en laatste keren hebben we ons voor een deel bezig gehouden met het uitdelen van kerstpakketten. Deze pakketten zijn door vrienden samengesteld en ook Yvonne heeft meerdere pakketten voor haar rekening genomen. Wij willen iedereen hartelijk danken, die zich achter de schermen heeft ingezet. Wij denken aan de bidders, zonder hen zouden we het werk niet zó kunnen doen, en de dames die schitterende wollen mutsen breien, en de mensen die de breisters van wol blijven voorzien, we denken aan diegenen die trouw kleding inzamelen, en hen die meerdere exemplaren van de nieuwsbrief ontvangen om te verspreiden onder geïnteresseerden, we denken aan de donateurs die ons in de gelegenheid stellen om de zeelieden van bijbels en ander materiaal te kunnen blijven voorzien, en onze verschillende leveranciers van bijbels, boeken, CD’s, etc, en natuurlijk al die anderen die zich belangeloos inzetten voor het werk van God, waarin Het Havenlicht betrokken mag zijn. “Mijn tas is nu leeg, loop maar even met me mee naar de auto, dan kan ik je daar een bijbel geven”. Ook al stormt het buiten nog zo hard, iemand die echt graag een bijbel wil, loopt dan altijd met ons mee. Hartelijk dank voor al uw gebed en ander blijk van medeleven. Theo en Yvonne van Zuilekom ROTTERDAM "… onze Here Jezus Christus, door wie wij ook de toegang hebben verkregen (in het geloof) tot deze genade, waarin wij staan, en roemen in de hoop op de heerlijkheid Gods" (Rom. 5: 2) Het ging over de watersnoodramp in de Filippijnen van afgelopen december. Je merkt dat men daar aan boord erg van onder de indruk is. Ik trouwens ook. Het raakt ook mij, ook in positieve zin: iemands dochter (een studente) moest midden in de nacht snel het dak van het huis op vanwege het snel opkomende water. Toen het licht was, bracht iemand met een rubber boot haar in veiligheid. Met Richard (Fil.) een Christen, en met Lorenzo (Fil.) op een ander schip mocht ik praten, met de een over "het gevoel af te drijven van het geloof", met de ander over "'t Zit me niet mee, en ik geef toe aan verleidingen". Wilt u voor hen bidden ? Er zijn in 2011 o.a. tractaten, bijbelstudies "de Brug", "Genade voor de zwakken", "Jesus movie" en Global Recordings' evangelisatie-CD's verspreid op verschillende schepen. Er zijn schepen die soms wekelijks of twee keer per maand naar Rotterdam komen, verscheidene met een of meerdere Christenen aan boord. Ik hoop dat de gelegenheid zich aandient, dat er op een avond een gespreks- of bijbelgroepje gestart kan worden op een van die schepen. Dank u wel voor uw meeleven met het "havenwerk". Wout de Vries CRUISESCHEPEN AMSTERDAM Het is ondoenlijk om in deze periodiek verslag te doen van alle bezoeken aan de ruim 50 verschillende zeeschepen die wij in dit kwartaal hebben bezocht. Maar een beperkt aantal willen wij u niet onthouden. Op een zondag rijden Anneke en ik na de ochtendsamenkomst in onze gemeente naar IJmuiden. Daar ligt een Brits cruiseschip voor een dag aangemeerd. Wij kennen enkelen van de overwegend Philippijnse bemanning en willen hen voorzien van bijbels en lectuur ten behoeve van hun Christian Fellowship meetings. De leider van deze fellowship Ramon, de scheepstimmerman, ontvangt ons vriendelijk. Wij gebruiken een eenvoudige lunch met hem en de electricien, ook een broeder in Christus. Na afloop doen wij met elkaar wel een uur bijbelstudie, daar aan de etenstafel. Er voegen zich nog twee Philippino’s bij ons groepje.
Enkele dagen later komen wij aan dek van een aftands Russisch koelschip in de haven van Velsen Noord. Men lost bevroren vis afkomstig uit de Barentszee. Iedereen is druk, er wordt tegelijkertijd stookolie gebunkerd. De kapitein vraagt mij met een grote mond waarom ik hem kom storen. Ook hier doet een flessenscheepje wonderen. Wij worden uitgenodigd in zijn hut en krijgen koffie aangeboden. Wij spreken over de zeevaart en over Jezus. Bij de Tata staalfabrieken krijgen wij na legitimatie bij de ingang plastic pasjes om het terrein te mogen betreden. Daarna rijden wij naar de buitenkade, daar ligt een grote bulkcarrier waarvan wij de bemanning willen bezoeken. Aan dek gekomen moeten wij ons opnieuw legitimeren, nu met behulp van de plastic pasjes. De Indiase wachtsman schrijft ons beiden in op de visitors list. Meestal doe ik dit zelf, dat kost minder tijd. Maar de matroos houdt voet bij stuk om deze administratieve handeling zelf uit te voeren. Teneinde zijn taak te vergemakkelijken (Westerse letters schrijven valt voor veel Indiërs niet mee) leg ik hem uit dat Anneke mijn echtgenote is en dat wij dezelfde (korte) achternaam hebben. Hij pakt mijn pasje, leest het aandachtig en begint te schrijven. Intussen spreken wij met enkele zeelui die bij de lessenaar staan. Na een poosje valt het mij op dat de matroos wel lang doet over onze naamsvermelding. Ik zet mijn leesbril op en zie over zijn schouder dat hij in twee regels onder elkaar in de kolom voor onze namen: “Zichtbaar Dragen” heeft ingevuld. Twee keer hetzelfde, dat heeft hij goed onthouden. We laten het maar zo, om wille van de tijd en gaan snel naar de messroom. Ook bij Tata ligt een ertsschip met Griekse etat major en Philippijnse crew. Terwijl wij met een aantal bemanningsleden bidden in de messroom – ik bid in die gevallen altijd met mijn ogen open, dan kun je zien wat er gebeurt - komt de Griekse hoofdwerktuigkundige binnen. Hij vraagt om een bijbel, nou die kan hij krijgen, in zijn eigen taal nog wel. Hij vertelt dat hij eigenlijk gepensioneerd zou moeten zijn, maar dat zijn pensioen ten gevolge van de financiële crisis in zijn land is verdampt. Hij moet gewoon blijven werken, na 40 jaar premie betalen. Wij laten hem Filippi 4 vers 6 en 7 lezen, ter bemoediging en bidden ook voor hem. Elke keer dat wij naar de havens gaan om schepen te bezoeken bidden wij voor ons vertrek of God ons bij de mensen wil brengen die Hij op het oog heeft. Op een groot kolenschip spreek ik een eenzame Philippijnse kapitein in zijn luxe verblijf. Ik vertel hem het doel van mijn komst, wij drinken samen koffie. Dan buigt hij zich naar mij over en zegt op vertrouwelijke toon: “I have a problem with my wife”. Ik denk aan huwelijksmoeilijkheden, maar dat blijkt niet het geval. Zijn vrouw lijdt aan beenmergkanker in het laatste stadium. Ik probeer hem te troosten en bid voor hem en voor de gezondheid van zijn vrouw, in Jezus’ Naam.
Hij vertelt. Wij voelen ons bevoorrecht dat wij Hem op deze manier mogen dienen om zeelieden uit de hele wereld bekend te maken met het Evangelie van Jezus Christus. Jan & Anneke Best CRUISESCHEPEN IN NOORWEGEN
‘k Heb het zelf van dichtbij meegemaakt dat zo’n groot schip op een rots in de fjorden bij het westelijke deel de Golf van Alaska was gevaren. We kregen op de Seaman’s Mission daar de bemanning voor een weekend te verzorgen. De scheur had toen geen 15 cm langer moeten zijn… Dus het kapseisde niet maar moest het weekend in de haven blijven voor een tijdelijke reparatie alvorens het in een grotere haven in droogdok zou gaan. Als er doden, vermisten, gewonden te betreuren zijn, is de impact al groot. En voor de scheepvaartmaatschappij is er een flinke schade, niet alle facetten daarvan worden immers door een verzekering gedekt, zoals de vervallen cruises terwijl men midden in een seizoen zit. Maar hoe zit het met de 1000-koppige bemanning? Die kunnen niet zomaar even worden overgeplaatst. Wellicht worden die naar huis gestuurd, verplicht (onbetaald) vakantie en dan maar wachten tot ze wel of niet weer opgeroepen worden. En dat terwijl er in de meeste thuislanden voor hen geen baan te vinden is. Díe impact op de gezinnen is heel groot. Bid voor hen! Dit ongeluk zal bij het volgende Noorse seizoen wel heel wat keren ter sprake komen, collega’s van dezelfde vloot werden er immers door getroffen. Dan is het zo belangrijk dat we op de Seaman’s Mission een luisterend oor kunnen zijn, dat de mensen hun verhaal, frustraties en zorgen kwijt kunnen. Zoals destijds ook bij dat ongeluk in Alaska. Een zeeman uit Madeira kwam dat weekend tot bekering, iedere dag kwam hij weer terug om over zijn problemen te praten. Wilt u meebidden dat we tussen alle hektiek op de Bergense Seaman’s Mission toch tijd kunnen maken voor persoonlijke gesprekken. En de bemanning daardoor ook op de blijde Boodschap kunnen wijzen. Hadden we afgelopen zomer 3.500 bezoekers, het komende seizoen worden dat er beslist meer. Want hadden we afgelopen seizoen 265 cruiseschepen in Bergen, vanaf april tot oktober worden het er dit jaar zelfs 340. Dus mocht God het op uw hart leggen om te komen helpen, misschien één of twee weken van uw vakantie daar door te brengen en bij te springen, dan graag! We hebben meer vrijwilligers nodig! Want dit komende seizoen opereren we zelfs van twee verschillende locaties, soms met dagen waarop in beide havens van die grote cruiseschepen aanleggen. Volgens het schema wat al beschikbaar is, vanaf midden juni zelfs 4-7 per dag. “Hoe gaan we dat in vredesnaam bemannen???” De koffiepot en de internet-aansluiting zullen wel overuren gaan maken. Maar we willen ze allemaal zo graag een thuis bieden, ‘a home away from home’. Ook zijn er dus meer Bijbels en andere materialen nodig, wat allemaal vanuit Nederland aangeleverd moet worden. Dus ook daar moet bijtijds aan gedacht worden net zo goed als een planning voor de accommodatie van de vrijwilligers. Mag ik op u rekenen? Roeli Elbers – coördinator voor Noorwegen. Foto’s op Facebook: Bergen Seamans Mission.
|
||
Er zijn tijdens onze bezoeken, veel CD’s van Gospel Recordings, bijbels, boeken en divers ander materiaal in meerdere talen aan de zeelieden uitgedeeld.
Een koelschip met Russische bemanning lost bevroren vis in de Vissershaven van IJmuiden. De bootsman begeleidt ons naar de messroom. In de gang ontmoeten wij de kapitein: ”Wat wij daar doen zonder zijn toestemming?!” Na overhandiging van een flessenscheepje van de hand van Gert Huisman verandert zijn stemming aanzienlijk ten gunste van ons bezoek. Wij reiken bijbels, CD’s , DVD’s en Brieven voor Jou uit in het Russisch en ook enkele in het Pools.
De Chinese bemanning van een bulkcarrier uit Taiwan blijkt geheel uit boeddhisten te bestaan, behalve één man, de chef kok, zijn kruin reikt tot aan mijn middenrif. In de mêlée van de messroom stelt hij mij enkele malen dezelfde vraag, maar ik kan hem in de herrie van de airco en het drukke gepraat niet verstaan. Ik gebaar hem de vraag op te schrijven. Hij schrijft op een servetje: “GOD book???”
Doordat een ongeluk met een cruiseschip recentelijk op het nieuws te zien was is veel mensen pas opgevallen hoe groot zo’n schip is. Ruim drieduizend passagiers en nog eens ruim duizend bemanningsleden. En als dat op een rots vaart en kapseist, dan kun je – zelfs met de moderne technieken – toch nog Titanic-stories krijgen. Want door het kapseizen konden de reddingsboten niet allemaal meer gebruikt worden en anderen bleven hangen. Hoe krijg je dan 4.000 mensen in korte tijd van boord? Paniek dus.